O castelo de Narahío.
O Castelo de Narahío alzase sobre un promontorio no alto dunha fenda formada polo río Castro, dominando todo o val nunha paisaxe que impresiona ao visitante, no término municipal de San Sadurniño, provincia da Coruña.
Para chegar a él, o más fácil é tomar o corridor que une Ferrol coas Pontes, CR-G1.1. No kilómetro 16,2 desta estrada encontramos, á dereita, a indicación de Narahio. Tomando esta estrada y seguindo as abundantes indicacións pódese chegar fácilmente.
Para chegar a él, o más fácil é tomar o corridor que une Ferrol coas Pontes, CR-G1.1. No kilómetro 16,2 desta estrada encontramos, á dereita, a indicación de Narahio. Tomando esta estrada y seguindo as abundantes indicacións pódese chegar fácilmente.
Non se coñece a data da súa construcción, e ainda que hai quen di que foi construido polos moros, o máis probable é que fose edificado a principios do século XIV.
A primeira nova ben documentada que se ten deste castelo e que pertencía a Gonzalo Piñeiro, cabaleiro que estivo do lado de Pedro I el Cruel nas loitas fratricidas, polo que Enrique II o das Mercedes quitoulle da fortaleza e concedeulla a Fernán Pérez de Andrade, quen a partir de entón exerceu señorío desde ela. O señorío de Narahío, exercido polos Andrade e despois polos Lemos desde la Idade Media, abarcaba parte das terras de San Sadurniño, as parroquias de Narahío, Ferreira, Igrexafeita e mais Lamas.
A primeira nova ben documentada que se ten deste castelo e que pertencía a Gonzalo Piñeiro, cabaleiro que estivo do lado de Pedro I el Cruel nas loitas fratricidas, polo que Enrique II o das Mercedes quitoulle da fortaleza e concedeulla a Fernán Pérez de Andrade, quen a partir de entón exerceu señorío desde ela. O señorío de Narahío, exercido polos Andrade e despois polos Lemos desde la Idade Media, abarcaba parte das terras de San Sadurniño, as parroquias de Narahío, Ferreira, Igrexafeita e mais Lamas.
No año 1466 foi destruido polos homes de Alfonso de Lanzós na revolta Irmandiña e en 1469 foi reconstruido por Diego de Andrade. Desde 1603 esta abandonado e en evidente deterioro.
O piso baixo deste castelo é moi irregular, porque tivo que adaptarse as desigualdades do terreo. Debido a súa posición non precisa de fosos nin ponte levadiza. Conservase a torre da homenaxe, a porta principal cara o leste e restos do edificio poligonal que pechaba o patio de honra. Nun dos lenzos pódese ver unha fiestra xeminada.
Á torre del homenaxe, situada no centro, faltalle a parte superior, alcanzando só uns 16 metros de altura. Enriba del teito abovedado creceu abundante vexetación. Na porta principal, conservase o escudo, moi erosionado, e os goznes da porta.
Parece ser que existen vestixios dun túnel que comunica o soto da torre da homenaxe coa beira do río, ainda que non é fácil explorar o terreo polas silveiras que o cobre e o abrupto que é.
A visita a este castelo paga a pena, non só polo seu interés histórico, senon tamén pola contorna que o rodea e o amplio panorama que se divisa desde o seu patio.
Á torre del homenaxe, situada no centro, faltalle a parte superior, alcanzando só uns 16 metros de altura. Enriba del teito abovedado creceu abundante vexetación. Na porta principal, conservase o escudo, moi erosionado, e os goznes da porta.
Parece ser que existen vestixios dun túnel que comunica o soto da torre da homenaxe coa beira do río, ainda que non é fácil explorar o terreo polas silveiras que o cobre e o abrupto que é.
A visita a este castelo paga a pena, non só polo seu interés histórico, senon tamén pola contorna que o rodea e o amplio panorama que se divisa desde o seu patio.
Fermoso!
ResponderEliminar